Efekt Starka

Efekt Starka to zjawisko fizyczne polegające na rozszczepieniu linii spektralnych atomu wysyłającego lub absorbującego kwanty świetlne wywołane oddziaływaniem pola elektrycznego.

Efekt został odkryty i opisany w 1913 roku przez Johannesa Starka za co został w 1919 uhonorowany Nagrodą Nobla. Zobacz także efekt Zeemana.

Wzbudzone jony wodoru przepuszczane są przez pole elektryczne o dużym natężeniu wytworzone pomiędzy okładkami kondensatora. Pole elektryczne usuwa degenerację ze względu na liczbę kwantową L.

Rozszczepienie poziomów energetycznych otrzymujemy wówczas ze wzoru:

Delta E = frac{3 hbar^2 E_{el}}{2 mu_e e}n

gdzie

Eel oznacza natężenie pola elektrycznego

μe – masę zredukowaną elektronu

Mówimy tutaj o liniowym efekcie Starka, gdyż zachodzą proporcjonalności:

Delta E sim n oraz Delta E sim E_{el}

Jeżeli atom nie posiada własnego momentu dipolowego, co zapiszemy równaniem:

E_{el} = 0 Longrightarrow overrightarrow{p_{el}} = 0

wówczas pole elektryczne indukuje moment dipolowy tego dielektryka overrightarrow{p_{el}} sim E_{el}

Otrzymujemy wówczas kwadratowy efekt Starka, gdzie:

Delta E sim E_{el}^2

Efekt Starka nie umożliwia wyznaczenia liczb kwantowych atomów.

W silnych polach elektrycznych przestaje obowiązywać sprzężenie L-S (Russella-Saundersa), przez co możemy powiedzieć, że efekt Starka jest elektrycznym odpowiednikiem efektu Paschena-Backa zachodzącego w silnych polach magnetycznych.

Źródło: wikipedia.org

hastagi na stronie:

#efekt starka #Ela Starka #zjawisko świetlne wikipedia

Authors

Related posts

Top